‘Niets beter dan therapiepony voor mensen met dementie’

Elaine Sangster en haar echtgenoot John runnen Therapy Ponies Scotland. Zij bezoeken tehuizen en hospices over heel Schotland met hun vijftien Shetlandpony’s.

‘Dieren maken het verschil’
En dat wordt gewaardeerd, zegt Lyn Irvine, die werkt voor Alzheimer Scotland en NHS Grampian. ‘De interactie met de pony’s helpt om een positieve sociale reactie te krijgen van mensen met dementie. De pony’s zorgen er ook voor dat die mensen minder stress en spanning hebben. Ze zorgen voor troost, vreugde en opwinding.’

‘Het is opmerkelijk wat voor een verschil de dieren kunnen maken: de patiënten praten ook over de dieren, en dat zorgt voor positief engagement en therapeutische interactie. En dat is onbetaalbaar, zowel voor de patiënt als voor diens familie en verzorgers.’

‘Zo zacht als een teddybeer’
Elaine en John bereiden de pony’s minutieus voor op zo’n bezoekje, en zorgen ervoor dat ze helemaal schoon zijn. ‘We zorgen ervoor dat ze zo zacht zijn als een teddybeer en lekker ruiken. We hebben zakjes bij voor als de pony’s een ‘ongelukje’ hebben, op die manier kunnen we de rommel meteen opruimen. De pony’s helpen mensen om zich dingen te herinneren en erover te praten.’

De pony’s zijn immens populair, en worden vaak opnieuw gevraagd. ‘Mensen weten vaak eerst niet wat ze moeten verwachten, maar na ons eerste bezoekje is het personeel meestal enorm blij met de reacties. De familieleden van de patiënten komen meestal ook langs, als ze weten dat de pony’s er zullen zijn.’

De kleine pony’s nemen zelfs de lift om de patiënten die minder goed te been zijn te bezoeken. ‘Als je hun kamer binnenwandelt met een pony, leven ze helemaal op. Soms zie je mensen die nooit hun kamer uitkomen de gang oprennen met hun looprekje!

‘Pony’s halen mensen uit hun schulp’
De meesten patiënten willen gewoon de pony’s knuffelen en aaien, maar de kleine viervoeters zijn er ook erg goed in om mensen uit hun schulp te halen. ‘Het personeel is vaak zo ontroerd als ze zien dat een patiënt die gewoonlijk niet praat, met ons in gesprek gaat. De pony’s lokken dat uit: patiënten vertellen ons dan bijvoorbeeld dat ze vroeger met pony’s hebben gewerkt, of dat hun vader landbouwer was. Dat zijn dingen die het personeel vaak niet weet.’

‘Kalm en welopgevoed’
Elaine zegt: ‘De pony’s lijken te weten wat van hen verwacht wordt, en houden van de aandacht.’ De meeste pony’s zijn al van jongs af aan bij Elaine en John, en zijn dus goed voorbereid op hun taak.

‘We nemen hen overal mee en laten hen aan zoveel mogelijk situaties wennen. Als we ergens komen met de pony’s, is iedereen verbaasd over hoe kalm en welopgevoed ze zijn. We zijn erg trots op hen! Mensen vragen ons welke soort therapie we geven. En dan zeggen we: we laten de pony’s binnen, en ze toveren een lach op je gezicht. Er is geen betere therapie dan dat!’

Bron: Horse & Hound